niedziela, 7 października 2012
†
Za każdym razem kiedy odjeżdżał spod mojej klatki przeżywałam koszmar.
Tamtego razu zażartował: - dawaj buziaka kochanie, może ostatni raz. - z
naburmuszoną miną nastawiłam usta a gdy już siedział na motorze
rzucałam mu swoje odwieczne zdanie: - jedź ostrożnie. - tamtej nocy nie
napisał jak zawsze 'już jestem w domu'. był tylko krótki telefon od jego
kolegi. usłyszałam pojedyncze słowa, jakiś wypadek, rozbity motor,
osobowe auto, poślizg .. nagle mdłości, słabość i przeogromna panika.
pamiętam uspokajanie mnie przez tatę, kiedy tej deszczowej nocy
pędziliśmy do szpitala. zawalił mi się świat, gdy zobaczyłam go
nieprzytomnego podłączonego do aparatur z bandażem na głowie, przez
który przedzierała się krew. złapałam go za dłoń, modliłam się i
szlochałam, żeby wyszedł z tego cało. wtedy najbardziej liczy się
nadzieja, wiesz ? i ona tym razem nie zawiodła. bo on w końcu otworzył
powoli oczy i cicho wyszeptał leciutko ściskając moje palce: - myślałaś,
że dla Ciebie nie przeżyję ? ♥
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz