niedziela, 7 października 2012

†

Za każdym razem kiedy odjeżdżał spod mojej klatki przeżywałam koszmar. Tamtego razu zażartował: - dawaj buziaka kochanie, może ostatni raz. - z naburmuszoną miną nastawiłam usta a gdy już siedział na motorze rzucałam mu swoje odwieczne zdanie: - jedź ostrożnie. - tamtej nocy nie napisał jak zawsze 'już jestem w domu'. był tylko krótki telefon od jego kolegi. usłyszałam pojedyncze słowa, jakiś wypadek, rozbity motor, osobowe auto, poślizg .. nagle mdłości, słabość i przeogromna panika. pamiętam uspokajanie mnie przez tatę, kiedy tej deszczowej nocy pędziliśmy do szpitala. zawalił mi się świat, gdy zobaczyłam go nieprzytomnego podłączonego do aparatur z bandażem na głowie, przez który przedzierała się krew. złapałam go za dłoń, modliłam się i szlochałam, żeby wyszedł z tego cało. wtedy najbardziej liczy się nadzieja, wiesz ? i ona tym razem nie zawiodła. bo on w końcu otworzył powoli oczy i cicho wyszeptał leciutko ściskając moje palce: - myślałaś, że dla Ciebie nie przeżyję ? ♥

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz